Vandaag ging het CDA-congres akkoord met gedoogsteun van de PVV voor een rechts kabinet. Op korte termijn een ramp voor ons land want elke noodzakelijke verandering blijft nu voorlopig uit. En een klap in het gezicht van veel landgenoten met een iets andere afkomst of godsdienst als Verhagen.
De opkomst van de PVV en haar programma vertoont veel overeenkomsten met die van de Know Nothing Party in de Verenigde Staten. Die partij ageerde ook tegen nieuwkomers, toen katholieke Ieren die naar Amerika kwamen. De bezwaren klinken opvallend bekend.
“For much of the nineteenth century, Catholics in America were the unassimilated, sometimes violent “religious other.” Often they did not speak English or attend public schools. Some of their religious women—nuns—wore distinctive clothing. Their religious practices and beliefs—from rosaries to tran- substantiation—seemed to many Americans superstitious nonsense. Most worrisome, Catholics seemed in- sufficiently grateful for their ability to build churches and worship in a democracy, rights sometimes denied to Protestants and Jews in Catholic countries, notably Italy.” schrijven Scott Appleby and John T. McGreevy in de New York Review of Books in een artikel wat de huidige opositie tegen moslims vergelijkt met die tegen de katholieken in de negentiende eeuw.
Maar ze schetsen ook het verloop van de geschiedenis: de American Party raakte snel in de vergetelheid en katholieken zijn nu volledig geaccepteerd én invloedrijk in de Verenigde Staten. En ze geven aan waardoor:
“But if the Catholic experience in the United States holds any lesson it is that becoming American also means asserting one’s constitutional rights, fully and forcefully, even if that assertion is occasionally taken to be insulting. The genius of the American experiment in religious liberty is precisely this long-term confidence that equal rights for all religious groups build the loyalty every democratic society needs.”
Die les leerden amerikaanse katholieken de afgelopen eeuw, die les geldt nu voor de amerikaanse moslims die een religieus-cultureel centrum willen bouwen in New York. En die geldt voor ons, vandaag en morgen. Ook wij kunnen nu niet anders doen als vasthoudend opkomen voor de rechten die voor iedere landgenoot gelden – waar we ook geboren zijn, hoe onze achternaam klinkt of wat ons geloof is. Want zonder die rechten zal er geen democratische samenleving zijn, voor niemand.
Het hele artikel uit de New York Review of Books van 30 september 2010
